Hoe smaakt mensenvlees?

Oh oh, een groot taboe, en waarom zou je hier ├╝berhaupt over beginnen, met alle risico’s van dien?

Maar ik kan het niet meer tegenhouden, het borrelt omhoog en moet er uit, en liefst zo overvloedig mogelijk, misschien wel op zoek naar grenzen van betamelijkheid. Typisch gevalletje woordenkots!

Ik ben nieuwsgierig naar het onmogelijke. Zou dat meteen de reden van interesse zijn? En waar komt de nieuwsgierigheid vandaan? Wanneer is deze opgewekt? Ik denk door een combinatie van kwartjes die werden ingeworpen door boeken, gesprekken, nieuwsitems en discussies over vleesindustrie en voedseltekorten.

Begin jaren 90, vorige eeuw(oeps, time flies), las ik wat boeken over een aantal beruchte seriemoordenaars in vooral USA. Jeffrey Dahmer, John Wayne Gacy, Ted Bundy en vele anderen, ik vond het bijzondere mensen met bizarre verhalen, vooral het waarom achter de daden. Maar ook de zogenaamde Modus Operandi, de werkwijze, boeide me enorm. Wat zet mensen tot deze gruweldaden, waarom nemen zij wel de stap om over de grens heen te gaan, en wat doet het met de mensen die er jacht op maken. De speciale eenheden welke werden ingericht voor het opsporen van de monsters, moesten zich volledig verdiepen in de denkwijze en bewegingen van de seriemoordenaars. Een kunst op zich, en zeer interessant. Zeker het uitsluiten door feiten, welk rolletje touw, welke vuilniszakken, waar te koop etc. Een speld in een hooiberg, maar vaak met succes, omdat de slachters toch al gauw een steekje lieten vallen waardoor ze gevonden werden. Soms was het steekje een schreeuw om hulp, en een vraag om eindelijk bevrijd te worden van de drang naar de extremiteiten.

Ik vergeet sommige verhalen nooit meer, zoals de zeepbakjesziekte, iemand die overtuigd was dat hij werd vergiftigd via de zeepbakjes in de douche. Dat zijn bloed daardoor verpoederde en hij alleen door het drinken en eten van mensenvlees kon blijven leven. Maar ook de recepten van een van de moordenaars, voor de perfecte bereiding van jongensbillen in uiensaus. Er zijn zelfs vrouwen die zich in het bijzonder aangetrokken voelen tot seriemoordenaars. Zij voeren intense briefwisselingen, met regelmatig een huwelijk als resultaat, helaas zit de echtgenoot levenslang, maar dat nemen ze op de koop toe.

Ik heb de echte fascinatie inmiddels van me afgeschud, heb er bijna alle boeken over gelezen, documentaires gezien en ben tot de conclusie gekomen dat de mensen in kwestie misschien wel behept zijn met een naar verleden, maar toch ook wel wat extra stofjes en celletjes bevatten die blijkbaar aansturen op een bizar bestaan vol vernietiging.

Terug naar het mensenvlees. Zou je het proeven, dat was eigenlijk de vraag. Dat vraag ik me ernstig af.

Een tijdje geleden is er nog op tv een beetje aangeschuurd tegen het eten van mensenvlees, Valerio en Dennis aten een ministukje, bijna niet zichtbaar met het blote oog. Een echte spare-rib had toch wel stoerder geweest, ze moeten toch bezuinigen bij de publieke omroep…

Zou ik het kunnen? Bewust mensenvlees eten, of zou ik starend mijn bord aanschouwen. Ik weet het niet, ik weet het echt niet. Als ik onbewust een hapje mensenbiefstuk zou wegknagen, zou ik er met net zoveel schuldgevoel een hap van nemen als dat ik bij vlees van dieren doe, dan is het gewoon een stuk met voorafgegaan leed. Ik zou het met smaak eten, dat dan weer wel. Maar zou ik dat ook hebben bij het bewust aansnijden en kauwen op een stukje bil of rugspier van een van mijn eigen soorten? Ik hou wel echt heel erg van dieren…

20150413_mensenvlees