Het spoor bijster

Jarenlang ging ik iedere dag met de trein. Het was standaard procedure, opstaan, klaarmaken, met de trein naar het werk en aan het eind van de werkdag met de trein weer naar huis. Ik vond het openbaar vervoer fijn, behalve wanneer de vertragingen uit de hand liepen, dan vervloekte ik het. Maar het gewoon in kunnen stappen, ergens naar toe gereden worden, zonder het risico op snelheidsboetes, vond ik ideaal.

Nu werk ik al een tijdje niet meer. Ik heb mijn honden en we verplaatsen ons met de auto, niet alleen uit gemak, maar omdat ik anders niet ver kom met mijn drie. We genieten van de wandelingen aan het strand, in de parken en de bossen, plekken die alleen bereikbaar zijn met mijn eigen vervoer.

Door mijn huidige wijze van vervoer ben ik al jaren niet meer met het openbaar vervoer gegaan. Afgelopen week had ik een afspraak in het centrum van Amsterdam. Ik overwoog om met de auto te gaan en de parkeergelden voor lief te nemen, om het hele gedoe van het openbaar vervoer te vermijden. Welk gedoe?

Ik had een ov-chipkaart geregeld, ik had geen idee waar ik hem kon opladen, maar dat moest vast geen probleem zijn. Ik zocht het op door rond te neuzen op het internet. Slechte sites met bedroevende informatie trokken aan mij voorbij, maar ik begreep dat het treinstation de eerste stop moest zijn.

Ik liep naar de NS-automaat, opladen lukte. Kaartje kopen of inchecken/uitchecken? Ik had geen idee. Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg het een vriendelijk ogende dame. Ze legde me uit dat in- en uitchecken het handigst was en een kaartje ook duurder was.

Het was een overwinning dat ik uiteindelijk heen en terug was gegaan met de trein, en ik vond het weer ouderwets ontspannen. Lekker mensen kijken en gewoon zitten tot ik was waar ik moest zijn. Ik vond mezelf ook wel een beetje een trutje, ik had het veel te groot gemaakt. Dat zegt wel weer wat over het halve kluizenaarsbestaan wat ik momenteel leidt.

Vandaag zag ik een uitzending van Zembla. Hoe moeilijk de maatschappij is voor mensen met minder geestelijk vermogen. De worsteling met officiƫle stukken, brieven, formulieren en de kaartjesautomaat van de NS. Ik vond het hartverscheurend om te zien dat er zoveel mensen zijn die absoluut geen mogelijkheid hebben de meest normale zaken te kunnen doorgronden. En dat er zo weinig hulp is, of in ieder geval een zetje in de goede richting naar hulp.

Is het nou zo moeilijk om vanuit het bedrijfsleven en overheidsinstanties prachtige projecten op te zetten, waardoor deze mensen worden ondersteund en net even wat meer ontspannen en zorgeloos door het leven kunnen, en daardoor niet ontsporen. Dat huisartsen net even wat makkelijker de maatschappelijk werkers inschakelen waardoor zaken niet volledig uit de hand lopen. Dat er voordat er hoge financiƫle nood is mensen in de bres springen om te helpen bij alle rompslomp.

Misschien zijn ze het spoor bijster en kunnen ze de weg niet vinden naar het helpen van de zwakkere medemens.

20150408_spoorbijster2

 

 

 

 

 

foto is van geheugenvannederland.nl