Beste stuurlui

Er is altijd wel wat te zeuren.

Voor de 1 zijn we te hard en “redden” we niet genoeg honden.

De ander is van mening dat we helemaal niets moeten doen voor de dieren in Bosnië, er is immers al voldoende leed in Nederland.

De volgende vindt vooral dat we absoluut geen hond moeten herplaatsen, alle buitenlandse honden hebben gedragsproblemen.

En dan besteden we weer te weinig aandacht aan de dieren op straat en delen we niet genoeg zielige plaatjes.

Dan deel ik een keer een minder leuke boodschap en krijg ik de halve goegemeente over me heen.

Er is ook een grote middenmoot die vindt dat we wel goed werk verrichten.

Ik krijg onlangs te horen dat we onvoldoende hard werken voor de dieren, dat we teleurstellen. Dat we een teleurstelling zijn. Dat raakt me keihard, vooral omdat ik weet hoe hard de vrijwilligers werken voor de dieren.
Maar ik weet ook dat de vrijwilligers proberen af en toe hun leven op orde proberen te houden, de dingen doen die ze naast hun werk voor de stichting, ook gewoon moeten doen.
Het is niet altijd leuk, het is al heel lang niet leuk, maar opgeven is geen optie, en leuk vinden geen noodzaak, helpen wel.

Tussen al die meningen door word ik heen en weer geslingerd. Wat wil ik zelf eigenlijk voor boodschap overbrengen? En wat wil SDB voor beeld naar buiten brengen?

Als je vraagt wat ik wil, dan zou ik antwoorden: het asiel van Orasje sluiten en alle honden herplaatsen die er in zitten. Maar dat is een utopie. Waarom? Omdat een groot deel van de honden niet herplaatsbaar zijn en omdat er zeer regelmatig nieuwe honden bij gedumpt worden. De zorgen die we hier iedere dag van hebben kosten zo ontzettend veel energie, dat maakt het bijna onmogelijk om positief te blijven. En als het voor ons al zo voelt, hoe moet het dan wel voelen voor de mensen in het asiel in Orasje?!

2015 is overduidelijk het jaar van de beste stuurlui. Soms stuurlui die het schip in een eerder stadium hebben verlaten, en nu keihard staan te blèren vanaf de wal. Soms stuurlui die niet weten waar ze het over hebben omdat ze steevast de andere kant opkijken. En ondertussen? Gooien wij de trossen los in de hoop niet steeds te worden gekielhaald om de foutjes die we maken gedurende onze tocht, met het risico uiteindelijk bakzeil te halen omdat onze matrozen omvallen.

Een voorzichtig verzoek om wat meer respect naar onze vrijwilligers, want als zij omvallen, worden de dieren en mensen in Bosnië daar direct het slachtoffer van! Als dat echter het doel is, varen de beste stuurlui een prima koers en wensen wij ze een behouden vaart!

bestestuurlui_20150311