Afkicken deel 4: Diclofenac en andere rotzooi

De pijn was niet meer te harden. Oktober 2012, ik redde het gewoon niet meer. Mijn lijf schreeuwde om verzachting. Het was een keuze, doorgaan met ondersteuning, of met alles stoppen, maar dan ook echt met alles. Een uitgebreid verhaal over deze keuze volgt nog wel eens een keertje, als de tijd rijp is.

——-

Ontstekingsremmers

Ik slik al sinds jaar en dag ontstekingsremmers.

Ik begon met Ibuprofen. Alleen daar bleek ik op een hele bijzondere manier allergisch voor te zijn. Ik raakte soms een stuk dag kwijt, was paranoia op straat omdat ik dacht dat iedereen mijn tas wilde afpakken, kon de weg niet terug naar huis vinden en wist zelfs soms mijn naam niet meer. Meer in het verhaal over Ibuprofen!

Na ibuprofen kwam oa Diclofenac, maar de bijwerkingen waren zo extreem heftig, dat ik over ging op verschillende andere pijnstillers. Zelfs anti depressiva, niet voor de buien, maar tegen zenuwpijn. Het hielp, maar ook hier waren de bijwerkingen niet te handelen. Na een lange zoektocht kwam ik uit bij Arcoxia. 90 mg per dag. Dat slikte ik voordat ik aan de tramadol begon, erbij welteverstaan.

Het leek de boel een beetje te verzachten, het werkte. En eindelijk was er weer een beetje licht aan het einde van de tunnel.

Toen ik afgekickt was van de tramadol, met succes, besloot ik ook eens de ontstekingsremmers aan te pakken. Punt.

Zo deed ik het. Ik zette er een punt achter en was vastberaden. Van de een op de andere dag stopte ik met de pilletjes die mij weer een beetje verlichting hadden gegeven na een donkere periode. Ik vond het spannend, want wat als de wolken weer samen zouden pakken?

Maar het bleef uit. De pijn nam iets toe, en daarmee mijn bewaking van grenzen en uitvoeren van oefeningen ook. Ik wilde de controle terugpakken, en dat lukte.

Nu ben ik een maand verder, en het is nog steeds een feit. Heel af en toe een paracetamol, maar als ik er 1 per week slik is het al veel. Geslaagd dus!

20150720_ontstekingsremmers2