Afkicken deel 3: Ibuprofen, een zijspoortje

Ik weet het nog heel goed waarom ik me begon te beseffen dat Ibuprofen de boosdoener was. Ik was een dagje in de stad geweest. Ik kwam thuis en was doodmoe. Ik besloot even te gaan liggen. Mijn toenmalige vriend en ik waren aan het verbouwen, dus het bed stond in de huiskamer. Ik viel in een diepe slaap. Toen ik wakker werd na een paar uur, zag ik opeens spullen op bed liggen die er niet lagen toen ik ging liggen. In een impuls riep ik “Mam?”. Terwijl ik het riep, snapte ik niet waarom ik het riep. Waar was ik eigenlijk? En hoe zag mijn leven er uit? Het duurde al snel 10 minuten voor alles terug kwam. Ik wist wel wie ik was, maar alles daar om heen verdween in een mist. De mist moest optrekken en dat kostte ontzettend veel moeite.

Niet lang daarna had ik een soortgelijke ervaring. Ik werd wakker, wist niet meer wie ik was, wat ik deed en waar ik was. Ik moest heel erg diep nadenken voor de puzzelstukjes weer in elkaar vielen. Ik voelde een lichte paniek, maar begreep ook dat paniek niets zou bijdragen, dus sloot ik het buiten. Raar was het wel, want je naam vergeten is een vreemde gewaarwording.

Een week later ging ik van mijn werk naar huis, met de bus, zoals iedere dag. De dag ervoor was ik naar huis gelopen, ongeveer 3 kwartier wandelen. Ik wist namelijk niet goed welke bus ik moest nemen, en lopen zou wel lukken. Onderweg liep ik langs de muren met mijn tas onder mijn arm geklemd, ik had sterk het vermoeden dat er een berg zakkenrollers op straat waren, aan het loeren, op mijn tas. Dus maar weer met de bus. Ik zat te wachten bij de bus halte. Allerlei bussen reden voorbij, maar ik wist niet meer welke ik moest hebben. Ik hield de bus aan waar ik mee naar huis zou gaan, gaf mijn strippenkaart en vroeg te stempelen op Diemen. De chauffeur gaf aan niet langs Diemen te rijden. Ik lachte zijn grapje weg en duwde de strippenkaart overtuigd op zijn balietje met het verzoek te stempelen. Iets serieuzer gaf hij aan niet naar Diemen te gaan. Ik werd een beetje ge├»rriteerd, de bus stond vol mensen en ik vond de grap wel welletjes. Ik verzocht hem dringend mijn strippenkaart te stempelen en op te houden met zijn vervelende grappen, waarop de chauffeur mij vriendelijk doch dringend uit de bus werkte… met de boodschap dat hij naar Almere ging, niet naar Diemen! Verslagen nam ik plaats op het bankje bij de halte. Na een tijdje, ongeveer een uur of 2, belde mijn vriend, waar ik bleef. Ik gaf aan dat ik het niet meer snapte, en dat de bussen niet reden. Hij haalde me op.

Ik besloot in een helder moment na te denken over wat er aan de hand was. Het enige wat ik steeds kon koppelen aan de momenten van mist, was het feit dat ik een paar uur daarvoor een ibuprofen had ingenomen. Ik besloot te stoppen, de mist is daarna hele lange tijd weggeweest! Ik heb geen moeite gehad met het stoppen met de Ibu, het is en blijft rotzooi!

20150714_Ibuprofen2

Wordt vervolgd: Diclofenac.

Lees hier over het afkicken van Tramadol

En hier over het afkicken van neusspray