Garmin

Garmindfulness

“Waar denk je aan?”

“Oh niets.”

Het zou zo maar een normaal gesprek kunnen zijn, maar in dit geval zit het iets anders in elkaar.
Soms heb ik het gevoel dat ik echt aan niets denk, dat iemand anders mijn gedachten overgenomen heeft en namens mij denkt.

Zo ook vanavond.

De afgelopen tijd zijn we, zoals wellicht bekend, bezig met een grote opruiming. Vele dingen gaan door mijn vingers en vinden een nieuwe bestemming.

Daardoor zie je weer eens wat je hebt, maar ook dat je misschien iets mist. Zo heb ik de laatste tijd al een paar keer hardgelopen zonder mijn hardhoophorloge. De houdt de afgelopen afstand bij (en als je wilt nog veel meer). Nuttig als je bezig bent met een serieuze training, maar niet zo van belang als je gewoon een vast rondje rent. Dus toen ik hem de eerste keer niet kon vinden, had ik nog zoiets van ‘komt wel, nu eerst maar lekker rennen’. De keer daarop dacht ik ‘o ja, die kon ik vorige keer niet vinden, maar hij ligt natuurlijk in die ene lade’. Daar kijken, ook niets.

En dat herhaalde zich zo een paar keer. Niets om me zorgen om te maken. Hij komt wel weer boven water.

Maar nu we alles zo aan het opruimen zijn, heb ik eigenlijk ook alle plekjes wel een keer gehad waar hij had kunnen liggen…

Maar niets is minder waar. Niet in mijn sportbakje, niet in de lade. Zelfs niet in mijn reserveschoenen. Klinkt niet logisch, maar op een bepaald moment werd dat juist heel logisch. O ja, die laatste keer, extra sportschoenen. In de tas, horloge erbij. Ja, daar zal hij wel in zitten. Niet dus.

Vandaag stapte ik in de auto en dook onder de stoelen. Zou natuurlijk ook nog kunnen. Na het rennen in de auto gestapt, spullen op de stoel, geremd of de bocht door, horloge van de stoel af en nu eronder. Je raadt het al. Ook daar niet.

Maar onderweg wist ik het. Laatste keer misschien gerend met een sportjas en daar zit hij natuurlijk in. Zucht. Nee dus.

“Suuuuuus, waar ligt dat ding nou?”

Suze: “kijk jij in de lades in de huiskamer, dan neem ik de slaapkamer.”

Ik heb lade 1 net open en vanuit de slaapkamer: “Ik heb hem!”

Het is niet de eerste keer, en waarschijnlijk ook niet de laatste keer.

Ik weet niet hoe ze het doet, maar ik denk dat het zoiets is:

Ze kruipt in mijn hoofd, neemt mijn gedachten over en spoelt de tape terug. Ze ziet hoe ik de voordeur open, hoe zij de voordeur opent, nog een beetje nahijgend. Ik ben thui-huis! Sjakie begroet me luidblaffend en Princes komt meteen voor een knuffel. Ondertussen ziet ze hoe ik mijn schoenveters losmaak en de schoenen onder de trap zet. Daarna loop ik door naar de slaapkamer, trek de kastdeur open en leg het sporthorloge in

De sokkenmand!

Garmin