Flinterdun

18 maart 2015

De dag er na…

Een uitvaart, maar niet zoals andere eerder meegemaakte afscheidsrituelen. Dat is eigenlijk altijd zo, dat is dan weer wel hetzelfde, ze zijn altijd verschillend. De Uitvaart van Simone was een mix van geloof, hoop en liefde. De kinderen in haar leven speelden een grote rol tijdens het afscheid, zo ook de honden. Een erehaag waarbij Luna en Joep een prachtige rol speelden. Een verdrietige bijeenkomst.

Tot zover de oppervlakkige samenvatting.

Bij aankomst voelde ik me verschrikkelijk, gespannen, emotioneel en ingehouden. Ik besloot me sterk te houden voor de familie, het ging om hun! Maar toen ik binnen kwam in de ontvangstruimte, en het condoleance boek wilde tekenen, zag ik een kartonnen doos staan voor inzameling in plaats van bloemen. Op de doos zal een flyer van Stichting Dierenopvang Bosnië. Ik brak. De knuffel van lieve schoonzus deed me heel erg goed, maar tegelijkertijd voelde ik me enorm schuldig. Ik zou me sterk houden.

Ik heb gehuild, heel hard en heel veel. Oneindig veel. Tot en met de dienst. Daarna was het klaar.

Ik heb gezien hoe geliefd ze was bij veel mensen, maar ook dezelfde spanning herkend bij anderen, de spanning die soms ontstond binnen relaties. En dat is nou precies wat het zo zwaar maakt voor mij. Na een korte pauze begon het zich rustig aan te herstellen, er ontstond een opwaartse lijn in het contact.

Ik had een mooi plan voor haar verjaardag. En dat zou een moment worden van hernieuwde vriendschap, ik miste haar al zo lang. Iedere dag dacht ik aan haar, en probeerde de moed te verzamelen om het weer te herstellen. Nu is het te laat. De vriendschap blijft in mijn hart voortbestaan.

Hieronder de gedachten van afgelopen dagen. Vanaf nu ga ik proberen mijn gedachten weer te richten op de ook mooie en leuke dingen in het leven, want dat is nou eenmaal wat het is.

Ik kan alleen maar afsluiten op de manier waarop Simone en ik altijd afsloten in de chat:

Doei koei poei

Flinterdun_20150318


17 maart 2015

Flinterdun_20150317

 

 

Wat is je lievelingsdier?

Een olifant.

Aldus Simone.

Vandaag afscheid van iemand waar ik zoveel mee gedeeld heb. De pijn is nog hevig en volop aanwezig.

Olifanten nemen uitvoerig afscheid van hun overleden kudde genoten. Innig en vol liefde en respect. Ik ga mijn best doen…

 

 


13 maart 2015

De dagen voelen als stroop. Ze duren en duren, en ik wil dat ze sneller gaan, zodat het verdriet sneller verdwijnt. Zodat het minder zwaar voelt. De zorgen om Simone hebben plaatsgemaakt voor zorgen om de mensen en dieren die ze achterlaat.

Gisterochtend toen ik het nieuws hoorde ben ik zo snel mogelijk naar het strand gegaan. Geluidloos, zonder input, samen met mijn honden. Het stopte even alles, om daarna weer met je neus op de feiten te worden gedrukt. Als het voor mij al zo voelt, dan is het voor haar echte kringetje nog vele malen zwaarder. Mijn hart huilt ook voor hun.

Ik heb hartzeer. Denk de hele dag om alle gesprekken en wandelingen, het lachen om dingen op tv, gedeelde irritatie om acties van mensen die we samen stom vinden, maar nog meer moet ik denken aan haar uitspraken.

De lol die we vaak beleeft hebben, die plaatsmaakte voor wat afstand om mijn eigen donkere wolken te verdrijven, donkere wolken die zich soms samenpakken, door de druk. Wat zou ik er veel voor over hebben om haar strenge toespraak te krijgen.

Ik had een geweldig leuk plan, ze zou 25 april jarig zijn. 1 maand eerder dan mijn verjaardag. En dus ook 1 maand wijzer, geloof dat maar. Het plan valt in duigen, en dat voelt afschuwelijk, pijnlijk en het verscheurt me.Flinterdun_20150313

Ik kan mijn draai niet vinden, ik blijf maar malen, alsof het misschien kan helpen alles terug te draaien, ook al weet ik dat dat onzinnig is. Ik ben er zo verdrietig om. En als ik teveel verdriet heb ga ik schoonmaken en opruimen. Zelfs dat is confronterend. Ik had een stapel leuke kleren die ik al een tijd niet meer droeg en zag haar al flaneren. Ik laat de kleding liggen, het lukt me niet het af te ronden.

Dan doe ik iets wat ik eigenlijk nooit doe, ik lap de ramen. Dat is verder niet zo bijzonder, en dat kan ik doen zonder teveel te denken aan het verdriet. De ramen zijn allemaal gedaan, ik poets het portiekje… en dan komt het weer. Ik moet denken aan haar, dat ze zo moest lachen om mensen die hun portiekje soms stofzuigen. Ook ik maak me daar regelmatig schuldig aan en denk dan altijd lachend aan Simone, nu moet ik huilen.

De honden kijken me aan en komen naar me toe. Princes snuffelt aan mijn wang en likt mijn tranen weg. En dan moet ik weer denken aan één van onze leukste momenten. En ik wil graag met dat in gedachten stoppen met huilen. Een moment in een bos, dat we allebei bijna in ons broek piesten van het lachen om Princes, met een paardenvijg in haar bek.

Deze is voor jou Simone, ik ga mijn uiterste best doen, dit geweldig leuke moment in mijn hoofd te prenten, zodat de tranen en donkere wolken langzamerhand plaatsmaken voor de leuke herinneringen.

 


12 maart 2015

Gisteren liep ik met een goede kennis en de honden, te genieten van de lentezon. Ondertussen hadden we het over de zaken die ons bezig hielden. Ik had pijn in mijn buik en hart, en zorgen om vriendin Simone, die in zorgwekkende toestand in het ziekenhuis lag te vechten voor haar leven.

Ik maakte me zorgen, hele erge zorgen.

En terecht, vanmorgen is zij overleden. En ik kan me alleen maar boos en verdrietig voelen. Het enige wat ik echt hoop, in het diepst van mijn hart, dat er een prachtig hiernamaals is en ze samen is met Evelien. Dat ze eindelijk haar bijzondere vriendschap terug heeft.

Een vriendschap is bijzonder, het kent vele facetten. Een vriendschap maakt fases en ontwikkelingen door. Sommige blijven constant, wat er ook gebeurt, andere vriendschappen hebben een korte pauze nodig. Zo was het bij ons zo nu en dan.

Ik was dol op Simone, en ben dat altijd gebleven. Ik heb altijd bewondering voor haar gehad, voor haar moederschap, de liefde voor haar dieren.

We hebben ontzettend veel plezier gehad, gelachen, gewandeld, genoten van heerlijke dagen, gekletst over onzin maar ook zaken die er toe doen. Het wad een veelzijdige vriendschap, waarvan ik mij realiseer dat ik er nog lang niet heb uitgehaald wat er in zat, maar ik had ook verwacht nog jaren te hebben om dat te bereiken.

25 april zou ze jarig zijn, een maand eerder dan ik. Een nieuw begin van haar leven in een veel lekkerder velletje. Tijd voor een verrassing. Maar helaas kan ik haar die verrassing niet meer geven, en dat doet mij intens verdriet.

Nog meer verdriet doet het mij dat ik weet dat haar lieve zoon zijn geweldige moeder verloren is. Een moeder die ontzettend goed zorgde voor haar bijzondere en pientere zoon. Ik kan het niet begrijpen, waarom dit moet gebeuren.

Flinterdun is het vliesje tussen leven en dood, en daar worden we op dit moment weer keihard op geattendeerd. Tijd om te kijken naar je eigen leven, zorg dat je het optimaal beleeft, in al zijn glorie en grimmigheden.

Flinterdun_20150312Bink, de hond van haar overleden vriendin Evelien had het geluk nog even te mogen genieten bij Simone.

Op de achtergrond Simone en haar lieve Luna