Een vat vol tegenstrijdigheden

In maart kregen we het nieuws: goede vriend P. had K. Hoofd en hals K om precies te zijn. Maar met 80% kans ging hij de strijd aan. Iedere dag ging ik hun hondje ophalen, en weer terugbrengen. Soms haalde ik P. van het ziekenhuis na een behandeling of bracht ik hem juist voor zijn strijd. Dag in dag uit beleefden we het samen, ik met iets meer afstand.

De bestralingen waren achter de rug, kwestie van afwachten en uiteindelijk opereren. Tot het moment dat men realiseerde dat het verwachte herstel niet inzette. Een scan wees twee nieuwe snelgroeiende tumoren uit. Het verdriet was enorm en zijn vastberadenheid nog meer.

Hij wilde naar huis, geen strijd meer, geen naalden, en geen ziekenhuis. Liefdevol is hij de laatste dagen van zijn veel te korte leven verzorgd in zijn eigen omgeving, we hadden veel verdriet, ik met iets meer afstand.

De dag begon vandaag met het nieuws dat lieve P het leven had gelaten. Zijn geweldige vrouw belde me vanmorgen op. Ik bewonder haar zo voor alles wat ze gedaan heeft voor hem, de steun, de toewijding. Ze is een kei.

De dag begint verdrietig, ik wandel met de honden. Het is de enige manier om het een beetje los te laten. Als ik terug naar huis loop hoor ik gehuil. Het is mijn lieve kleine vriendin Nizza, ze is gevallen. Haar moeder komt aangerend, gelukkig, want ik loop met Sjakie en Sole, niet echt een handige hondencombi om haar te troosten. Maar het gehuil triggert iets en ik loop met waterige ogen verder.

P is dood en de wereld draait door. Ook mijn wereld draait door.

We wandelen ’s avonds met vrienden en hun drie honden. Een vuurdoop voor Sole. Maar het gaat soepel en alles past. Ik voel geluk en besef me dat mijn lieve vriendin op dat moment de uitvaart van haar overleden echtgenoot bespreekt.

Na de wandeling eten we lekker, we kijken een serie, de honden liggen knockout, maar het gevoel van verdriet blijft terug komen. De wereld weet het nog niet, maar het verlies van P. is enorm. Een gouden ziel heeft ons verlaten en het doet pijn. Ik verzink in gedachten en raak het contact met de beelden op tv kwijt, tot ik heel zachtjes geklop hoor op de deur. Een kleine verschijning achter het raam. Het is ons vriendinnetje Nizza.

Princes loopt blij naar de deur, ik til sjakie op en doe de tussendeur dicht om Sole en Bulka veilig binnen te houden. Twee twinkelende ondeugende oogjes kijken me hoopvol aan. Of ze nog even mag knuffelen, ik ga op de trap zitten met Sjakie op schoot. Princes ligt te kroelen met Nizza op de deurmat. Ik vraag hoe laat ze naar bed moet, ze zegt vrolijk “Nu” en kijkt er nog ondeugender bij dan ze al deed. “Ben je snel nog even stiekem hier naar toe gekomen om Princes te knuffelen?”. Ze lacht bevestigend en zegt dat ze de zere pootjes van Princes nog even een kusje wilde geven. Ik geniet van de aanblik op mijn deurmat en wordt overspoeld door een gevoel van geluk. Twee lieve kleine meisjes.

Het leven is zo vol tegenstrijdige emoties, en ik ga er gewoon in mee. De dood van P raakt me keihard, en doet me weer realiseren hoe vergankelijk het leven is. Dat het belangrijk is er alles uit te halen wat er in zit, en dat je iedere dag moet realiseren dat het zo maar voor bij kan zijn. En toch is dat lastig, want het kabbelt voort met pieken en dalen als rode draad. Tijd om het kabbelen te doorbreken en nog bewuster te zijn wie ik ben en te genieten van wat ik heb, zonder me blind te staren op wat ik niet heb en wie ik niet wil zijn.

Rust zacht lieve P, je werd al gemist voor je weg was.

20150830_peter