Deel 1: Hulpvraag

Ik heb het eerder meegemaakt, het is er op of er onder. En voor mij is onder geen optie, dus duik ik er op.

Vaag he. Ik weet het. Maar dat is dan ook precies hoe ik ben over mijn gevoelsleven. Er zijn periodes in mijn leven dat de mist zo zwart wordt in mijn hoofd, dat er nog maar één uitweg lijkt. En die gedachte herken ik. In plaats van die uitweg te kiezen, zoek ik hulp op die momenten, en zo ook onlangs.

De paniek rond de veranderingen in mijn leven maakte dat de mist weer toenam. Ik kreeg een beeld zonder uitzicht in mijn hoofd en een flits ging door mijn gedachten: “wat als ik overal vanaf ben”. Op dat moment besefte ik dat er snel moest worden ingegrepen en een afspraak met de huisarts werd snel gemaakt.

Tot mijn grote opluchting zat ik tegenover de aardige arts van de praktijk. In plaats van te sturen op 1 klacht per consult, nam hij met mij stap voor stap de hele riedel door. Waarschijnlijk tot grote irritatie bij de wachtenden in de wachtkamer naast ons, want dit gesprek zou wel wat langer duren dan eigenlijk toegestaan.

Naast het aanpakken van de fysieke problemen die in de loop van de tijd waren toegenomen, stuurde hij mij ook door naar een praktijkondersteuner. Een kruising maatschappelijk werker en psycholoog, die mij zou helpen met het bewandelen van het juiste pad.

De intake verliep prettig, hij was onder de indruk van mijn verhaal en vroeg me een aantal lijsten in te vullen die zouden helpen een beter beeld te krijgen van de problematiek. Na het invullen van de lijsten volgde een gesprek. Tijdens dit gesprek kwamen een aantal zaken heel duidelijk naar voren. En ook al verbaasde mij het niet, toch was het een verrassing dat er überhaupt iets uit de tests kwam.

Post traumatische Stress stoornis.

Depressie.

En wat aanverwante zaken die ik nog moet onderzoeken. Deze zijn nog te onduidelijk voor mij en de eerder gesproken therapeut. PTSS veroorzaakt waarschijnlijk de depressie, en dus de zwarte mist in mijn hoofd.

Het verklaarde een hoop. En het schept ook verwachtingen, want ik mag een traject in waarbij ik gericht behandeld ga worden. En daarmee hoop ik op een herstel en op een wat minder zwarte mist in mijn hoofd.

Omdat dit een onderwerp is waar in mijn optiek toch nog wel een taboe op rust, heb ik besloten het traject juist uitgebreid te beschrijven. Niet om aandacht te krijgen voor mij en mijn proces, maar om mensen uit te leggen dat er niet altijd een keuze is. Dat een depressie niet een kwestie is van even een lekkere wandeling maken en iets leuks doen. Dat zeggen dat je er gewoon overheen moet stappen kwetsend is, dat het vaak een chemische onbalans betreft die aangepakt moet worden met professionele ondersteuning.

Een depressie wordt ook wel eens beschreven als de “Black dog”. Er is een filmpje online wat meer vertelt over de belevingswereld van iemand met een depressie. Het filmpje past niet helemaal bij mij maar het kan wel helpen om begrip te kweken bij mensen die het niet voelen.  https://www.youtube.com/watch?v=XiCrniLQGYc

 

Lees hier deel 2 van mijn proces