Weet je het zeker? Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet

“Wat vroeg U ook alweer?”, ik stelde de vraag om tijd te rekken en dacht dat hij dat niet in de gaten had. Jaren later besefte ik dat hij dat natuurlijk wel door had gehad, maar hij gunde me de bedenktijd en stelde nog een keer de vraag.

“Hoeveel is 9 keer 7?”.

Op het moment dat hij de vraag herhaalde, had ik er lang genoeg over na kunnen denken en reageerde op de 2e vraag alsof ik hem voor het eerst hoorde en het antwoord meteen paraat had.

63?

Nu, járen later, hoor ik me nog het antwoord geven. En weer hoor ik het vraagteken aan het eind.

“63?”, mijn stem gaat omhoog bij het uitspreken van de zestig, bevestiging zoekend.

Mijn vader hoort het ook.

“Weet je het zeker?”.

Ik denk er nog eens hard over na.

62?

 

Ik leerde veel op school, maar thuis leerde ik misschien nog wel meer. De zaken die verder gingen dan rekenen, verder gingen dan het stampen van rijtjes. Ik sprak mijn ouders aan met U, ik leerde respect te hebben voor mijn ouders, voor ouderen in het algemeen. In de tram stond ik op voor ouderen. Want “dat misstaat niemand”. Wat ‘misstaan’ betekende wist ik waarschijnlijk niet eens, maar ik wist wel dat je hoorde op te staan voor ouderen.

Maar bovenal leerde ik ook om na te denken, een eigen mening te hebben en te staan voor die mening.

In de loop van de tijd werden de antwoorden niet meer met een vraagteken gegeven.

Ik heb er over nagedacht en kom uit op 63. Geen “63?” maar “63!”.

 

Nu, jaren later, zit ik in het testvak en word ik herinnerd aan deze gebeurtenis.

 

Ik ben als senior-tester actief bij een klant en de vraag is gesteld of ik een aantal interne testers mee wil nemen in de wondere wereld van Test.

Het onderwerp waar we samen naar kijken is een applicatie die heel veel doet met datums. Typische gevallen voor equivalentieklasses, of nog beter, grenswaarden. Ze komen zelf redelijk spontaan met een aantal testgevallen en ik laat ze in eerste instantie even begaan. In de tijd dat ze zelf wat bedenken, heb ik vast een eerste test gedaan op de applicatie en de eerste bevindingen al gevonden. Afgezien van wat cosmetische punten op het eindscherm, zit er ook een ernstige fout in de berekening. Een die me eerlijk gezegd niet verbaast, ik had hem eigenlijk wel een beetje verwacht. Of moet ik zeggen ‘gehoopt’?

Mijn collega voert de eerste gestructureerde test uit, kijkt naar het scherm en zegt “Dat ziet er goed uit”.

Misschien had dat me niet moeten verbazen, maar ik schrik er eigenlijk een beetje van. Hoe kan je hiervan beoordelen dat het er goed uitziet?

Het opent mij in zekere zin de ogen, je leert niet alleen op school of op de cursus, misschien leer je het meeste nog wel in de praktijk, van anderen.

“Weet je het zeker?”, vraag ik hem.

 

(Dit verhaal verscheen op 29 juli 2014 op Plazilla, op 2 april 2018 is hij verplaatst naar Zeepkistje)