Kattig

Een kleine tien jaar geleden hield ik een zeer belangrijk intake gesprek met een kandidaat voor een vacature in mijn leven. Hij heette Fred en ik had hem ontmoet op mijn werk. Na wat onschuldig geflirt volgde een eerste afspraak waar, na wat oppervlakkig geneuzel over het weer(prima) en de omgeving(vondelpark), de belangrijkste zaken de revue passeerden. Na wat gestrompel door de stad, ik liep op krukken na een wat minder geslaagde knie-operatie, streken wij neer op de Nieuwmarkt voor een glaasje beneveling. Want we waren allebei toch wel een beetje nerveus. Na wat glaasjes besloot ik de belangrijkste vragen maar te stellen. Eén van de allerbelangrijkste vragen: “Hou je van dieren?”. Zijn antwoord was het juiste! Namelijk “Ja, ik ben opgegroeid met katten en ben er dol op, alleen woon ik nu een beetje klein voor een kat”. Althans, iets in die zin.

Na een geslaagde dag volgden er nog een paar en uiteindelijk mocht hij kennismaken met mijn twee lieve poezenbeesten. Simba, de kater, was mijn alles en de meest kritische. Het was dan ook een spannende test. Maar met vlag en wimpel slaagde Fred, want Simba sprong al snel bij hem op schoot en Fred kroelde er op los.

Een bijzonder belangrijke stap voor een mogelijk vervolg. Was hij hiervoor niet geslaagd en had hij Simba met lichte frons op zijn voorhoofd kattig van zijn schoot gebonjourd, dan had ik hem hoogstwaarschijnlijk gewezen op het late tijdstip en de dingen die ik dan allemaal nog zou moeten doen. Met andere woorden: tot hier en niet verder!

Want wie met mij in zee ging, zou mijn liefde voor dieren moeten accepteren. Maar zoals gezegd, het was en is nog steeds geen enkel probleem! De katten zijn ons helaas inmiddels ontvallen, en andere dieren hebben de ruimtes opgevuld. Ze zijn onderdeel van ons leven, op een natuurlijke manier, met hier en daar wat dwang mijnerzijds, dat geef ik direct toe.

Bijzonder was dan ook gisteravond. Wij zaten onze AH moestuintjes te installeren volgens de gebruiksaanwijzing, geconcentreerd stopte Fred de aarde in de potjes. Ondertussen keken wij tussen de bedrijven door naar Boer Zoekt Vrouw. Met verbazing aanschouwde wij het gedrag van Boer Jan naar de katten van zijn net geschaakte nieuwe bakvis Rianne. Haar liefde voor haar katten was enorm, er was zelfs een speciale camera waarmee ze haar poezebeesten kon volgen op afstand wanneer zij niet thuis was.

Waar is haar intake misgegaan? Want een nieuw heerschap in huis die de katten van zijn schoot “ksst” lijkt mij niet ideaal. Is dit onderwerp niet al direct ter sprake gekomen? Heeft hij in een eerste gesprek over de belangrijke zaken niet al meteen aangegeven dat “beesten in de schuur” thuishoren? Met stomme verbazing keken wij naar de televisie, ons AH moestuintje bleef even ongemoeid.

Wij snappen er niets van, echt helemaal niets. Voor mij was het stellen van bepaalde “testvragen” onontbeerlijk voor het beoordelen van een potentiële toekomst. Gelukkig slaagde Fred voor alle vragen en zijn we inmiddels een kleine tien jaar verder.

Lieve Rianne, misschien kun je een camera installeren op de boerderij van Boer Jan en op die manier contact houden. Dan wordt hij bespaard van kattenharen op zijn kleding en kun jij je poeskies gewoon lekker op bed laten slapen! Succes.

Kattig

Simba op een van mijn favoriete foto’s van hem!