Ibiza, explosief geweldig

Ik was begin 20 en met mijn toenmalige verkering op vakantie in Ibiza. Een geweldige vakantie, met veel plezier en feest. Niets dan gezelligheid, met heel veel bijzondere ontmoetingen. We hebben echt een kijkje gekregen in het werkelijke Ibiza, met een enorme variatie in bewoners, van allerlei pluimage.

Onze dagen waren meestal hetzelfde, een beetje uitslapen, lekker op het strand liggen, lunchen, slapen, eten en de stad in. Vaak naar de oude stad, daar troffen we de leukste bewoners, maar ook de grote clubs ontbraken niet gedurende onze vakantie. Juist omdat we mensen ontmoetten in de oude stad, kregen we veel gratis tickets naar de duurdere clubs. Om ons vervolgens het rambam te schrikken bij de prijs van een klein flesje water, 10 gulden… Dat hakte er wel even in.

Ook het avontuur met de in slaap vallende taxi chauffeur, die zijn radio al op maximaal geluidsniveau had gezet om zijn man met de hamer te bevechten, helaas zonder resultaat. Regelmatig raakten de banden de berm, waar hij dan van wakker schrok, om weer verder te knikkebollen. In een allesoverheersende onweersbui met snoeiharde regen kwamen we aan bij het hotel, dolblij dat we er nog waren, want we hadden doodsangsten uitgestaan.

Maar het allermooiste moment van de vakantie, het moment wat ik nooit meer vergeet? Dat was niet de hippiemarkt die we nooit haalden, ook niet de wandeltocht over de rotsen, en zelfs niet de modeshow die we mochten lopen (u leest het goed, we liepen een modeshow…).

Nee het mooiste moment was gewoon overdag, op het strand. We zaten aan de rand van de branding, te bakken in de zon. Bruin worden was toen nog een streven, en liefst zo snel mogelijk. We zaten wat te kletsen en opeens zagen we wat onder het zand vandaan komen.

Een ovale vorm, met een soort uitstulpingen, stomp. Een beetje groenige kleur, een soort camouflage. We werden stil. We wisten allebei niet wat te doen. Vriendlief vroeg of ik hetzelfde zag, en dat zag ik. Hij was beroepsmilitair geweest en wist het zeker, een granaat, midden in de branding van een overvol strand. Wat moesten we doen? We voelden spanning maar raakten niet in paniek. We moesten goed bedenken wat de juiste volgende stappen zouden zijn zonder dat er meteen paniek uit zou breken op het overvolle strand. Een van ons moest bij de granaat blijven en de ander moest op zoek naar de kustbewaking of strandbeveiliging en met handen en voeten uit gaan leggen dat er ontploffingsgevaar was. Dat bedenkend, leek het ons verstandig eerst eens te kijken of er nog iets van een pin in zat, voor zover we het konden zien. Maar hoe?

De granaat lag ongeveer 20 cm onder het water, verstopt in het zand. Ik wuifde mijn hand voorzichtig, om het zand een beetje te verplaatsen. We waren bloednerveus, een verkeerde beweging en de boel ging de lucht in. Langzamerhand verplaatste het zand zich en werd de granaat wat duidelijker zichtbaar. Er kwam een wat lichtere kleur tevoorschijn, en een staart, en een hoofdje… het was een plastic dinosaurus…

Wat hebben we gelachen, en wat waren we dankbaar dat we niet meteen een hoop paniek hebben geschopt. Om een dinosaurus…

Het plastic dinootje was ons mooiste souvenir. Helaas heb ik hem niet meer, maar de foto is een beetje in dezelfde richting als de dino op het strand van Ibiza

20150325_ibiza