Het grote verdriet

We hebben al heel wat honden gehad, de een wat langer dan de ander, maar goed, als je kiest voor oudere herplaatsers, dan is de kans op snel afscheid een stuk groter.

Ik heb altijd maar kort verdriet van het afscheid, omdat ik het voor de honden doe, ik adopteer ze niet zomaar, ik gun ze een prachteinde, en dat krijgen ze.

Morus was daar een geweldig voorbeeld van, met zijn 14 jaar oud kwam hij bij ons, in de hoop hem nog een paar maanden te kunnen koesteren. 4 jaar later namen we afscheid, hij had het er flink van genomen, en terecht!

Een aantal waren er een paar maanden, een paar maar enkele weken, te ziek, op, einde oefening. Bij allemaal vind ik de weg naar de dierenarts voor het afscheid het zwaarst, de dag vooraf waar het besef pijnlijk aanwezig is dat je weer de judas speelt. Dat je weer besluit over leven en dood.

In een tamelijk korte tijd volgden er velen. En na een aantal versneld achter elkaar, gunde ik ons een volwassen hond die nog wat jaren met ons mee kon genieten.

We kenden Sole vanaf pup, hij kwam al heel klein in het asiel van Orasje. We zagen hem opgroeien, en ik zag na een aantal honden in hem een geweldige vriend. ik gunde het hem, maar nog meer mezelf.

De eerste dagen waren zwaar, vooral voor hem, want Bulka bleek toen al ziek en kon nog maar weinig verdragen. Gelukkig toonde hij met zijn geweldige karakter dat strijd niet nodig was en vrede prettiger was. Het was een kanjer.

Nog nooit is een hond zo diep in mijn hart gekropen, nog nooit. Ik verheugde me enorm op lange wandelingen, samen op stap, lekker op vakantie in Engeland of Frankrijk.

Na het afscheid van Bulka werd de band tussen sjakie, princes en sole enorm hecht, het was prachtig om te zien. De spanning in huis was weg en ze konden ongestoord plezier beleven en samen rusten. Ik genoot zo van Sole, het was een wereldhond waarvan ik nooit had kunnen hopen dat hij zo zou worden.

Totdat hij ziek werd,

Ik kan er niet over schrijven, laat staan praten, zonder te huilen.Het is scherp en wordt niet minder. Zelfs niet nu we een half jaar verder zijn. De pijn is niet te verwerken. ik kan het nog steeds niet begrijpen waarom het hem niet gegund was.

De arts was er eigenlijk wel van overtuigd dat hij al ziek meekwam, dat hij hier langzaam kon toegeven aan de groeiende tumor in zijn longen, en dat de goede zorgen hem rust gaven.

Ik haat het, ik kan het helemaal niet voelen of ervaren als iets prachtigs, ik haat het. Uit het diepst van mijn hart.

En ik mis hem, iedere dag. Ik zeg steeds Sole tegen opvanger Archie. En dan voel ik me schuldig. Ik haat het.

en dat is meteen een hele belangrijke reden waarom ik moeite heb met het toelaten van een nieuwe hond in ons leven. Ik heb geen vertrouwen meer in de vriendschappen die ik aan ga. Ze worden te vroeg afgesloten. En dat trek ik voorlopig niet.

Ik doe er alles aan om het verdriet te verwerken. Een van de stappen die ik heb genomen is hem te laten vereeuwigen op hout. Mijn favoriete hond op mijn favoriete materiaal.

Sole ik mis je, heel erg.  

13228165_1036693323033116_885726727_n

13407374_1714563852145023_2109948139_n