Grof taalgebruik

Ik waarschuw u vast even. Dit verhaal kan als schokkend worden ervaren. Uiteindelijk valt het mee, en het vloeken is hier functioneel. Ik vloek makkelijk, tja, dat krijg je met een goede vloekbasis. Ik gebruik tamelijk onschuldige vloekwoorden waarbij lichaamsdelen in het rond vliegen. Maar de woorden waarin een bijzonder nare ziekte is verwerkt, die veel slachtoffers vraagt, zul je mij NOOIT horen zeggen, nooit, echt nooit zul je dat uit mijn mond horen. Ik heb het nog nooit gebruikt en zal het ook nooit doen.

Het was mijn eerste verjaardag in mijn nieuwe schoonfamilie. Alle ooms, tantes, nichtjes en neefjes zouden komen, een grote Amsterdamse kringverjaardag, mijn grote vuurdoop. Ik was behoorlijk zenuwachtig, nog jong, en ik hoopte van harte dat ik me staande zou houden met al die nieuwe introducties.

De eerste mensen druppelden binnen, de koffie werd geserveerd, gebakje er bij, je kent dat wel. Tante en oom nummer zoveel kwamen binnen, met in hun kielzog twee kleine blonde meisjes. Uiteraard moesten zij zich netjes voorstellen en ze kwamen keurig naar me toe.

Meisje 1 was een jaar of 8, ze stelde zich voor en liep weer terug naar haar ouders, meisje 2 was jonger, ik denk een jaar of 5. Ze stond voor me en stond met gespannen knuistjes voor haar verlegen naar me te kijken. Ik stelde me voor, een handje geven hoefde voor mij echt niet, we waren overduidelijk allebei zenuwachtig. Ze mompelde, maar overduidelijk hoorbaar, zei ze: “Kankerhoer”.

Nou onderbreek ik het verhaal even. Zeg niet dat ik u niet heb gewaarschuwd! Het verhaal vervolgend zal ik het woord dan ook omschrijven als “K%@$&hoer”. Maar dan weet u waar ik het over heb! Goed, verder met het verhaal.

Ik kijk het kleine blonde meisje aan en moet mezelf even herpakken. Ik geef aan dat ik haar niet goed verstond. Dus nogmaals komt uit haar onschuldige lieve mondje “K%@$&hoer”. Ok, wat te doen. Ik kan haar een reprimande geven, maar ik denk niet dat het verstandig is, zo tijdens mijn première.

Dus ik probeer het nog één keer. Ik zeg zachtjes: “lieverd, ik versta je niet goed, wat zeg je nou?”.

Haar kleine knuistje gaat open, in het kleine lieve kommetje van haar hand ligt een heel klein kangoeroetje. Eentje uit een verrassingsei, die hadden ze onderweg gekregen…

 

 

 

20150325_kankerhoer

 

Er staat nog een leuk verhaal op Zeepkistje over vreemd taalgebruik, lees het verhaal hier!