Onmachtig leed

De Ponypletters

Herinneren jullie ze nog? Het hele land was in rep en roer, tamelijk mollige dames die op minipaardjes zaten die door hun voegen gingen onder de druk van het gewicht.

Angora konijnen

Weten jullie dat nog? Modeketens die het vachtje verwerkten van de onfortuinlijke konijnen.

Nare beelden in je hoofd? Tja, dat is nou eenmaal de kracht maar ook het grote nadeel van Social media.

Hoeveel paarden lijden niet een eenzaam en saai bestaan? Zonder beschutting in de wei, zonder maatjes, terwijl ze toch heel sociaal zijn. Paarden die aangeschaft worden als enkele grasmaaier, of die ooit dienst deden als afleiding voor een boze puber?

Het is overigens verschrikkelijk dat er zoveel konijnen eenzaam hun dagen slijten in een veel te klein konijnenhok. Alleen achterin een tuin, af en toe krijgen ze een wortel, een beetje biks en wat water. In de zomer mogen ze soms een rondje door de tuin. De kinderen kijken er niet meer naar om.

Met de laatste twee voorbeelden kan het grote publiek maar weinig. Overigens zijn er wel degelijk grote organisaties die zich druk maken om dit leed, maar het is te groot voor het publiek om er concreet wat in te kunnen betekenen. De ponypletters en angorakonijnen vonden echter wel hun weg naar het grote publiek, terechte verontwaardiging nam de overhand, een woedende menigte was gevormd.

Mensen zijn machteloos, en als ze ergens iets mee kunnen, concreet iets kunnen bijdragen aan het verhelpen van leed, dan doen ze dat. Hoe hypocriet en minimaal ook.

Dat geldt overigens ook voor mij. Ik kan kiezen wat ik eet, wat ik draag en hoe ik zorg voor mijn eigen dieren. Ik kan doneren aan de stichtingen die ik een warm hart toe draag en ik kan wegzappen of doorscrollen bij beelden die ik niet wil zien omdat ik er niets mee kan. De onmacht is vaak zo groot, dat wanneer er iets langs komt waar men wél wat mee kan er massaal bovenop wordt gesprongen, en dat is meer dan logisch. De frustratie is dan zo groot, die moet er uit. Ook ik ben maar mens en ga daar regelmatig in mee.

Afgelopen maanden werd er al regelmatig gezocht naar een hond voor de woongemeenschap Utopia. Er werden herplaatsingsorganisaties ontboden, er werd zelfs gesnuffeld aan het opleiden van een hulphond. Maar waarom denken jullie dat dat allemaal niets is geworden? Omdat een beetje fatsoenlijke plaatser direct doorheeft dat een omgeving als Utopia geen geschikte omgeving is voor een hond. 15 opvoeders in zeer wisselende samenstelling, verschillende meningen, verschillende overtuigingen. Grote feesten met grootschalig drankmisbruik, een flinke vorm van agressie en strijd, altijd maar discussies en ellende. Leuk voor zo’n hond.

Het was dan ook onvermijdelijk dat er uiteindelijk een hond werd gekocht bij een broodfokker, die wil immers vooral graag geld verdienen. Dat de hond vervolgens een zetje(!) krijgt, een zwieper, een paar keer flink in zijn nekvel wordt gepakt, is reden genoeg voor mensen om in te grijpen en te zorgen dat het hondje terecht wordt verwijderd.

20160112_ponypletters3Omdat mensen hier iets mee kunnen!

Dat er vervolgens doodleuk wordt beweerd dat het ook opgelost had kunnen worden met de juiste begeleiding is klinkklare onzin in MIJN optiek, vooral omdat alle eerder genoemde factoren nog steeds aanwezig zijn, en de baas in kwestie een bijna niet onder controle te krijgen temperament heeft. Bovendien heeft Talpa geen enkel baadt bij pottenkijkers. Dat is wel duidelijk geworden.

Dat er daarnaast ook wordt beweerd dat er zoveel honden in een nare situatie zitten is ook een feit, maar hoe moet het publiek daar iets mee doen? Daar zijn de grote organisaties voor als hondenbescherming, dierenbescherming, Sophia etc. Niet dat ik van allemaal groot fan ben, maar dat terzijde.

Dat ik, samen met al die bezorgde mensen, nu wordt afgeschilderd als een betweter die het er alleen maar slechter op gemaakt heeft voor de pup vind ik schokkend.

Er zijn maar twee schuldigen hier:

Talpa vanwege het feit dat zij toegestaan hebben dat er een hond werd binnengehaald

De broodfokker omdat hij überhaupt bestaat en de gore lef heeft misbruik te maken van ’s werelds mooiste schepping. DAT! 20160112_ponypletters

En ook hier blijkt maar weer dat er geen enkele ruimte is voor elkaars mening, dat niemand luistert naar de andere kant, dat er niet gehoord wordt maar alleen maar geschreeuwd. Ik ben het er helemaal mee eens dat er zoveel honden zijn die het beter zouden kunnen hebben, net als paarden en konijnen. Maar betekent dat dat je dan niet voor dat ene dier hoeft op te komen?

Ik ben er klaar mee, dat zeg ik nou wel, maar de opmerkingen zullen nog dagen nadreunen in mijn gedachten.