Aan de lijn

En zo kwam er een einde aan een tijdperk.
Het tijdperk waarin we met onze honden naar ‘De Berg’ gingen, de (voormalige afval)berg in Beverwijk om te wandelen met de honden.
Onze honden zijn allemaal verschillend, maar toch ook weer hetzelfde in zekere zin. Ze willen dicht in de buurt blijven, maar lopen niet allemaal pal naast ons. Terwijl de een wat voor ons uit loopt, blijft de ander juist een beetje achter. Gaat de een juist een beetje in de bosjes snuffelen, dan blijft de ander juist weer als een schaduw bij ons.

Zo lopen we het liefst, zelf rustig lopend en de honden gaan hun gang.
En als er dan iemand in de verte aankomt, dan lijnen we de grote even aan. Niet omdat het mis gaat, maar ze kan nogal lomp zijn in haar enthousiasme en niet elke hond is daar van gediend.
En als ze dan kennis hebben gemaakt en het gaat goed, dan gaat ze weer lekker los en kan er eventueel gespeeld worden.

En zo wandelen we verder.
Met een grijper.
Want dat is wat ik doe, zwerfafval rapen. Dus als ik ga lopen met de honden, dan gaat de grijper mee. Grijper met telefoon daaraan in de ene hand, houder met 2 vuilniszakken in de andere. In de ene zak gaan de eventuele blikjes die we vinden, want die verzamelen we voor de honden in Bosnië en in de andere zak gaat al het andere zwerfafval.

En als we dan bij de parkeerplaats aankomen, dan maak ik daar ook nog even een rondje, zodat die er ook weer mooi bij ligt zodra we weg rijden.
Of ik laat me juist wat eerder afzetten en dan loop ik het laatste stuk naar de parkeerplaats en ruim de bermen op terwijl Suze dan met de honden in het gebied wandelt.

En vlak voordat we dan gaan, raap ik nog even de blikjes op die anderen speciaal voor ons bij de grote afvalcontainer neerleggen, als ‘beloning voor mijn werk’.

duizenden objecten, ballonnen, flesjes, blikjes, servetten, milkshakebekers, noem maar op

Enkele duizenden items heb ik tijdens onze wandelingen op de berg geraapt en vastgelegd en als het aan mij lag, bleef ik dat ook doen.
Maar…

Het hele gebied is van de ene op de andere dag omgetoverd tot een gebied waar de honden aan de lijn moeten lopen. Geen idee waarom, Corona wordt genoemd (normaal zie je er alleen hondeneigenaren die ook allemaal met loslopende honden willen lopen, maar sinds Corona zijn mensen meer thuis, wandelen wellicht meer (ook mensen zonder honden) en wellicht vanuit die hoek klachten. Of wellicht dat fietsers die het gebied doorkruizen geklaagd hebben. Hoe dan ook, het bord staat er (en is ook al een keer zwart gespoten en een keer gejat, hoorde ik) en de strekking is duidelijk. Je bent niet meer welkom met loslopende honden.

En dan houdt het op. Als ze toch aan de lijn moeten, dan heeft het ook geen nut om speciaal naar de berg te gaan, dan zijn er genoeg andere gebieden waar ze ook aan de lijn moeten.

Vandaag ben ik er nog een keer langs geweest om even een bedankje op te hangen voor de mensen die al die tijd hun blikjes voor ons verzamelen en om uit te leggen dat ze dat niet meer hoeven te doen. We sparen door, maar laten Beverwijk links liggen.
O ja, het zwerfafval dat er uiteraard weer lag heb ik dit keer maar laten liggen. Het is niet anders. Actie en Reactie.

En daarmee stopt dus het schoonwandelen in Beverwijk. We gaan met de honden naar andere gemeentes waar ze een diervriendelijker beleid hebben en waar ze op bepaalde gedeelten wel los mogen. Ons maakt het niet uit, er zijn genoeg andere plekken om te wandelen én genoeg gebieden om schoon te maken.
En ja, stilletjes hoop ik dat het te merken is, op die nieuwe plek, maar ook hier in Beverwijk, op de berg.

Nou, dat zal wel loslopen…