Motorrijles, AVB, mijn eerste motorrijles

Het is een aantal dagen geleden dat ik mijn eerste motorrijles-kennismakingsles had, en inmiddels ben ik bijna elke dag op internet te vinden, filmpjes kijken, forums lezen, theorie-dingen lezen. En ik kan er geen genoeg van krijgen!

Inmiddels heb ik al een jaartje mijn motorrijbewijs, maar nu een collega van me ook met zijn lessen begint en hij benieuwd is hoe dat gaat, lijkt het me zinvol om de stukken die ik toen voor mezelf schreef nu maar eens openbaar te maken.

Het gevoel van ‘de eerste motorrijles’.

Voor mijn verjaardag krijg ik een cadeau krijg wat ongeveer 80 micron dik is.

Het blijkt een A4-tje te zijn met daarop de volgende tekst geprint:

 

 

“Van harte gefeliciteerd! 40!! Wat moet ik jou nou nog geven? Aangezien jij nu aan de poort van je midlife crisis staat, heb ik besloten daar dan maar op in te haken! Neem 1 proefles motorrijden, en als het je bevalt, betaal ik de helft van alle lessen!”

Wauw!

O ja, in heel kleine lettertjes stond daar nog onder:

 

“NB. Voorwaarden! Die motor moet je zelf maar kopen en ik ga nooit achterop!”

 

 

Maar ik heb nog nooit een schakelbrommer gereden!

Het is een aantal dagen geleden dat ik mijn eerste kennismakingsles had, en inmiddels is de wintertijd net ingegaan, het is bijna november.

Het heeft al met al dus nog wel even geduurd voordat ik met die eerste les begon, maar dit had te maken met een reis tussendoor en andere redenen waardoor ik vond dat het niet handig uitkwam.

En oke, misschien had het ook wel met angst te maken want jeetje, motorrijden, ik heb zelfs nog nooit een schakelbrommer gehad!

 

In de tussentijd heb ik het er wel een paar keer over gehad met een collega en die kreeg ook de smaak te pakken, zocht een rijschool en begon. De andere collega, ook aangestoken, zocht in zijn buurt ook een rijschool en begon ook.

Een derde collega is al motorrijder, dus elke dag verhalen over hoe gaaf die ervaringen zijn, wat voor helm je moet hebben, wat de mooiste motor is etc.

 

Afrijden in de grote stad, of gewoon in mijn eigen omgeving?

Kortom, even later ben ik ook op internet te vinden, op zoek naar een rijschool die aansluit bij wat ik wil. (bestaat al een tijd, meerdere instructeurs, meerdere motoren, cmmi5-level, DPI, TPI, ISO, kortom, eigenlijk zoek ik een rijschool waar ik maar 3 lessen hoef te volgen en dan met goed gevolg mijn papiertje haal 🙂

Ik kom uiteindelijk bij een rijschool uit in Zaandam en het blijkt ook nog eens mogelijk te zijn om af te rijden bij het CBR in Zaandam, hoe gaaf is dat?

Ik bel ze op om een afspraak te maken en omdat het al vroeg donker is, besluit ik het te proberen op de aankomende zaterdag. Dat blijkt zelfs mogelijk, om half 11. Maar dat komt nou weer net slecht uit met overwerk in dat weekend wat gepland was tot en met 12 uur. Later kan het helaas niet, dus moet het dan maar op een avond op een andere dag.

Of ik overmorgen, op woensdag tijd heb om 18:00 uur…?

Ja!

Dus ga ik woensdag wat eerder weg vanaf mijn werk, loop te drentelen in huis en rij even later met de auto naar de rijschool. Uiteraard kom ik hier veel te vroeg aan maar nou ja, kan ik nog even een foto maken ofzo en misschien vast vragen hoe het allemaal in z’n werk gaat.

 

Hij is toch niet dicht?

Tot mijn schrik is het echter stil en donker bij de rijschool.

Een minuut of 10 voor aanvang van de les komt er echter een motorrijder aangereden.

Hij stelt zich voor (Eric), is de instructeur en inderdaad, het kantoor is tot 5 uur open en sluit daarna. De instructeur is er altijd op tijd, maar tussen de lessen door is het dus dicht.

We beginnen met een kop koffie en wat algemene vragen, wat is mijn ervaring, heb ik wel eens brommer gereden? Jawel, maar dat was een simpel automaatje, zonder te hoeven schakelen. “Da’s mooi, dan kan ik het je meteen goed leren en hoef je geen verkeerd aangeleerde dingen af te leren”

Kijk, dat is ook een instelling, dat je iets nog niet weet is geen nadeel,  daarom ben je bij een rijschool.

Er staat een motor in de zaak en uiteraard hebben we het ook daarover, wat voor soort motor spreekt me aan etc.

Hierna vertrekken we naar buiten waar verschillende motoren klaar staan en vertelt hij daar wat over. Het is mogelijk om op alle motoren te rijden, ik ga voor mijn (geen idee meer hoe dat heette), groot rijbewijs waarmee ik op alle motoren mag.

 

Ga ik echt zelf al rijden?

En daarna staan we bij de motor waar we op gaan rijden,

hij vertelt dat we straks gaan rijden, ik achterop en hij uitleggen en dan ik voorop en hij achterop…

Wat, ga ik dan al echt rijden? Jazeker! Oh, dus niet alleen maar knoppen leren en wandelen met een motor. Dat belooft nog wat.

En dan komt een stortvloed aan informatie over me heen. (alles in rustig tempo hoor, dat wel). De benzinekraan, het contact, de verschillende lichten, gashendel, koppeling, standaard, mistlicht, kortsluitingknop, manier van starten, manier van uitdoen, rem, toerenteller, snelheidsmeter, versnelling, neutraal, 1 omlaag, omhoog, Kawasaki, eigen versnellingssysteem en ga zo maar door.

Daarna hebben we het over remmen, welke rem is het belangrijkst, voor of achter.

Misschien niet eerlijk, maar hier hebben we het natuurlijk op het werk ook al over gehad. De voorrem, maar dat klinkt onnatuurlijk, omdat ik dan het gevoel zou hebben om weg te slippen.

Hij legt het uit met een handdruk:

– als ik in ene in je hand knijp, dan denk je ‘wtf!’,

– als ik je een hand geef en langzaam harder knijp, dan denk je ‘dat is een stevige hand’.

En zo moet het dus ook met remmen.

Hij demonstreert het met aanlopen op een putdeksel af en gaat dan in ene in de voorrem, deze blokkeert en glijdt door. Daarna nogmaals, maar dan met langzaam/krachtig en hij remt gewoon. Een les om te onthouden.

Na nog te horen hoe je opstapt (en de standaard dus gelijktijdig intrapt), laat hij zien hoe het werkt met het op laten komen van de koppeling (en ongetwijfeld nog veel meer waar ik nu even niet aan denk) en even later zit ik achterop en rijden we de zaak uit richting industrieterrein.

Onderweg vertelt hij wederom een hoop over kijken in de verte, ver door de bocht, voorrangskruising, snelheid, gas los, remmen op de motor, terugschakelen en na een korte rit staan we stil en zegt hij dat het mijn tijd is!

 

Hé, hij start!

Ik haal de motor van de standaard (valt nog tegen, nou ja, niet tegen, maar het verbaast me nog even kort hoe zwaar een motor is als je hem vanaf de standaard rechtop zet),

ik schop soepeltjes de standaard in en zwier met een ruime boog over het L-bordje en zit (voor het eerst in mijn leven?) in mijn uppie op een motor.

Daarna even simpel beginnen. Start de motor maar.

Oh shit, hoe ging dat ook alweer, zorgen dat hij in z’n vrij staat, koppeling in, gas los, rem ook in? Sleutel naar de juiste stand, startknop, oké, iets langer ingedrukt houden. He, hij start!

Wiehoe, voor de eerste keer in mijn leven een motor gestart! 🙂

Oké, en doe hem nu maar weer uit. Oh, nou, dat was dus een korte les.

Maar inderdaad, hoe ging hij ook alweer uit, niet door de benzinekraan dicht te draaien, ook niet met de noodknop (kortsluitingknop), maar ook niet door hem in z’n 1 te zetten en de koppeling heel snel op te laten komen. Oh ja, gewoon het contact uitdraaien (maar dan wel de goeie kant op anders blijven de lichten branden en wordt hij boos).
Zo, voor de eerste keer in mijn leven een motor uitgedaan!

Heel goed, start hem maar weer.

En dan komt misschien nog wel het moeilijkste van die dag, het op laten komen van de koppeling en de eerste meters maken.

Het lukt me om de koppeling heel rustig op te laten komen en ik rol inderdaad vooruit, hij loopt naast me mee en ik kijk of alles wel klopt, heb ik de juiste hendels vast, loopt de toerenteller goed, waar laat ik mijn voeten en ondertussen zwabber ik van links naar recht, de stoep op en weer af en leg ik 40 meter ofzo af.

Mijn eerste meters in mijn uppie op een motor!

Dat ging goed, vond hij (haha, leugenaar), maar ik moet wel meer naar voren kijken, dat voorkomt het zwabberen. Het stoepje vond hij niet erg (was waarschijnlijk ook niet hoog en had hij hoogstwaarschijnlijk ook al verwacht).

Dus doen we het nog een keer, maar nu meer vooruit kijkend. De eerste 2 meter zijn nog een kleine slalom, even kort links en meteen rechts, maar daarna gaat de motor recht vooruit!

Wel rij ik iets harder dan de eerste keer want nu moet hij meehuppelen.

Na zo’n 100 meter ofzo is hij moe (grapje) en zegt ie dat hij nu een paar honderd meter mee heeft gerend en dat het tijd wordt om achterop te zitten.

En dus rij ik even later voor het eerst met iemand achterop. Hij laat me optrekken en doorschakelen naar z’n 2. Een eindje verder kom ik aan bij het einde van de weg, maar wel met een mooie grote cirkel van asfalt (waar aan de bandensporen te zien veel geremd wordt. Hier kan een mooie bocht worden gemaakt.

 

Gaaf, mijn allereerste echte bocht!

We rijden dezelfde weg weer terug, bij een kruising gaan we naar rechts (geen idee meer waar ik precies gereden heb, maar met google-maps heb ik het helemaal terug kunnen vinden). Bij een ander doodlopend stuk laat hij me stoppen en vertelt hij nog wat over bochten, snel sturen, over gewichtverdeling etc. en even later rijden we weer. Optrekken, doorschakelen naar 2, door naar 3, kruising, afremmen, terugschakelen, weer optrekken, meer in het midden van de weg rijden, nee, die versnelling pakte hij net niet (dat is ook nog wel lastig, koppelen gaat goed, vind ik, maar met mijn schoenen is het niet mogelijk om onder de versnelling te komen dus doe je het meer met de zijkant en dan weet je niet altijd zeker of het nou wel of niet gelukt is, daar dus nog wat meer op letten.

Je kan het trouwens ook nergens zien, je tikt dat ding omhoog en hij komt weer naar beneden, je tikt hem nog een keer omhoog en staat dus in een hogere versnelling, maar de pook staat weer in dezelfde stand, komt dus aan op gevoel en gehoor.

Op dat moment is het uur bijna voorbij en laat hij me terugrijden naar het beginpunt, het industrieterrein af, de normale weg weer op, een auto zit achter me te duwen en ik ga meer op het midden van de weg rijden. De auto besluit inderdaad meteen dat hij me niet in gaat halen en houdt netjes afstand. Het helpt dus inderdaad om je plek op te eisen. Voor me zit een vrachtwaren waar ik niet langs ga, dus ook ik rij rustig de Noorder IJ- en Zeeweg af.

 

Nou, reken maar!

Even later rij ik het terrein van de rijschool weer op, een auto (met de volgende cursist) volgt me.

Eric zegt te remmen in een rechte lijn. Dat blijkt toch weer lastig te zijn (ook vanwege de auto vlak achter me) en ik kom toch weer tot stilstand waarbij ik mijn linkerbeen neerzet. Oké, het was pas de eerste les, maar ik moet dus nog aanwennen om op mijn rechterbeen te eindigen.

Dan loop-fiets ik de motor achteruit zijn plek weer in en zet hem op de standaard.

Hij vertelt me nog even dat het stuur naar links moet staan waardoor hij veel steviger staat (gevoel dat hij om zou vallen, maar dat is dus niet zo) en dan zit mijn rijles erop.

Met glitterogen loop ik de zaak naar binnen.

Mijn eerste rijles!

Eric ziet het ongetwijfeld in mijn ogen, maar hij vraagt hoe ik het vond en of ik denk dat ik nog een keer terugkom. Nou, reken maar!

De volgende les wordt gepland op maandag. Dat duurt nog 5 dagen, bijna wreed, zo lang laten wachten, maar goed, in de tussentijd kan ik dan alles even laten bezinken en alle filmpjes op internet gaan bekijken en o ja, dit verhaaltje schrijven.

Het is gaaf!

 

(Dit verhaal is op 25 oktober 2009 door Fred Steenbergen geschreven, op 4 juni 2018 is het geplaatst op Zeepkistje)