The 4 hour work-week

The 4 hour work-week.

 

Ik lees veel, verschillende boeken. Boeken over mijn vakgebied, maar ook over heel andere zaken, zoals beeldhouwen, houtbewerking. Maar ook over softskills of handigheidjes, lifehacks of over persoonlijke groei.

Na het zoveelste boek, kom ik uit bij weer een ander boek wat wordt aangeraden: “the 4 hour work-week. Escape the 9-5, live anywhere and join the new rich”. Een titel die in Amerika misschien werkt, maar hier in Nederland uiteraard niet. Kom op, een werkweek van 4 uur en dan leven als een miljonair, alles lijkt te roepen: “Onzin, oplichterij, flauwekul, hoef je niet aan te beginnen”.

Even later heb ik het boek in huis en ben ik het aan het lezen, want laten we wel wezen, een werkweek van 4 uur klinkt niet verkeerd, en een stukje lezen kan geen kwaad, toch?

Het eerste wat ik wel mooi vind om te lezen is dat het doel niet is om een miljoen te verdienen, het gaat er om dat je de gelegenheid gaat creëren om je vrije tijd te besteden als een miljonair. Dat je dus vrije tijd gaat genereren en daar een positieve invulling aan gaat geven. Eigenlijk meerdere mini-pensioenen tijdens je werkbare leven. En daar stopt het niet, het gaat nog veel verder. Het klinkt goed, ik lees nog even verder.

 

Het roer gaat om

Ik sta voor het koffieautomaat en druk op de knop. Het apparaat gaat aan de slag. Achter me staan een paar collega’s en ik vang hun gesprek op. ‘Ik ben fotograaf geweest. Was echt gaaf om te doen ja, maar geen cent mee te verdienen, en zonder kinderen kan dat misschien nog wel, maar toen we kinderen kregen, tja, toen moest het roer wel om’.

Mijn koffie is klaar en ik wandel terug naar mijn plek. Ik denk dat hij gelijk heeft, hoe kan je doen wat je gaaf vindt, als daar niets mee te verdienen valt?

Kinderen hebben we niet, dus die kosten hebben we niet, maar dat wil niet zeggen dat we geen andere kosten hebben. De hypotheek moet toch ook betaald, je kan toch niet zo maar doen wat je leuk vindt? Eigenlijk best wel arrogant om te zeggen dat dat wel kan.

Daarentegen, wat ik nu doe, en waar ik mijn geld mee verdien, vind ik juist leuk. Eigenlijk wel raar dus om na te denken over hoe je minder kan gaan werken zodat je meer leuke dingen kan gaan doen. Ik ben dus in de gelukkige omstandigheid dat ik al iets doe wat ik leuk vind. Maar is het ook ‘gaaf’?

In het boek wordt het op de volgende manier gesteld: Wat zou je doen als je op geen enkele manier kon falen? Wat als je 10 keer slimmer was dan de rest van de wereld? Ik zal er eens over nadenken.

 

Help ze de winter door.

En plots heb ik het. Gisteren lag ik in bed te denken wat ik nu eigenlijk het liefste zou willen. Wat ik zou willen, is iets doen wat de wereld een stukje mooier, of de mensen een stukje blijer maakt. En daarbij denk ik automatisch aan datgene wat ik leuk vind om te doen: werken met hout. Gisterenavond maakte ik een opdracht af die ik kreeg vanwege World Wildlife Day, een egelhuis. En in bed lag ik na te denken aan een handigere manier om deze samen te stellen. Nu ben ik nog heel erg afhankelijk van het hout wat ik heb en komt er veel rekenwerk bij kijken. Wat nou als ik hem anders op zou zetten? In gedachten ben ik bezig met een 3d-tekening en toen in ene, wist ik het. Waarom ga ik niet het egelhuis in serie maken zodat alle egelliefhebbers er een kunnen plaatsen? Even later klik ik het licht weer aan en maak ik de tekening die ik in gedachten had op papier. Het zou kunnen…

En met dat gevoel viel ik in slaap.

De dag erna dacht ik er over door. Want dan komt ook de praktische kant om de hoek kijken. Hoe ga ik hem maken? Hoeveel hout gaat erin zitten, hoe kom ik daaraan, wat heb ik er nog meer voor nodig? Wat pvc, wat gaas, een hoop schroeven. Dat zijn eigenlijk geen dingen die de productie in de weg zouden moeten staan, maar dat is het hem nu eigenlijk ook precies, de produktie. Hoeveel tijd gaat het me kosten? Om aan de spullen te komen, maar ook alles op maat maken en in elkaar zetten? En dan natuurlijk nog het opsturen. En wat gaat het opleveren dan? Hoeveel hebben egelliefhebbers er voor over? En wat als ik er 20, of 30, of misschien wel 100 moet maken, wat wordt de wachttijd dan wel niet?

Langzaam maar zeker verdwijnt het gevoel dat dit de muze is waarover gesproken wordt. Dit is niet iets wat je kan automatiseren. Ik zal zeker nog egelhuizen gaan maken, want het is leuk om te doen en het voelt wel goed om mensen die van dieren houden te kunnen helpen aan een egelhuis zodat die een plek kan vinden om te overwinteren. Maar dit wordt dan iets wat ik kan doen in mijn gerealiseerde vrije tijd, vrije tijd die ik krijg door een geautomatiseerde muze. Maar die muze, die ligt duidelijk ergens anders.

 

Vind je muse, deel 2.

En toen wist ik het, echt.

Die dag zat ik in de trein en daarbij moest ik aan iets denken en toen viel het kwartje. Voor mijn werk denk ik regelmatig na over mijn doelen, waar sta ik, waar wil ik over een jaar staan. En met die doelen in gedachtenHoe kan ik, met waar ik vandaan kom en waar ik nu sta, met de persoonlijke groei-doelen die ik op mijn ‘todo-list’ heb staan, anderen nou het beste helpen? Precies. Daar ligt mijn muze, daar ligt mijn failure-to-succes story dat verwoord kan worden in een how-to-product voor anderen. Hierin komt alles samen en ik kan er heel veel mensen mee helpen. Inspiratie begint te stromen, ik heb er zin in!

 

Ask for forgiveness, not permission

Het staat ergens als tip genoemd, vraag vergiffenis, niet om toestemming. Als je eenmaal begonnen bent met iets, dan is het lastiger voor mensen om te zeggen dat je er mee moet stoppen, dan als je vraagt of je er uberhaupt mee zal beginnen. En mocht dan gaandeweg blijken dat je misschien toch fouten hebt gemaakt, dan is het vragen van vergiffenis meestal voldoende om daarna toch verder te kunnen gaan.

In mijn inwerkperiode stond ik nog niet stil bij deze tip, tijdens het inleren kwam ik zaken tegen die beter konden. Alles geanalyseerd en een plan gemaakt om het te verbeteren. Naar mijn mentor gegaan en het plan voorgelegd, “zal ik dit gaan doen?”

Het antwoord: “Nee, moeten we volgende week eerst maar even bespreken”. De vaart was er meteen weer uit.

Hoe zou het zijn gegaan als ik het plan gewoon vast (deels) uitgevoerd had en daarna zou laten controleren. Zou het goed blijken te zijn, dan kon ik waarschijnlijk doorgaan, zou er iets mis blijken te zijn, dan kon ik vermoedelijk excuses aanbieden, herstellen en doorgaan? Volgende keer maar eens proberen.