Ze hebben er zelf om gevraagd

Het is donker als ik bij het NBC-gebouw aankom. Dat is mooi, zo kan ik ongemerkt om de hoek parkeren. Mooi uit het zicht, maar dichtbij genoeg om snel weg te kunnen komen.
Vorig jaar ben ik hier ook al eens geweest. Zie het als een verkenning. Onder het mom van ‘ik heb een afspraak’ kwam ik toen binnen. Daardoor weet ik dat ik me om de beveiliging niet echt druk hoef te maken.

De dames die bij de ingang staan lijken er voor de goede orde te staan, ze zijn welwillend om vragen te beantwoorden, maar als je doorloopt roepen ze je niet terug. En dat doen ze ook nu niet. Half verscholen in mijn jas passeer ik ze. Naderhand zullen ze maar met moeite een beschrijving van me kunnen geven. En laten we eerlijk zijn, ze zijn ook niet ingehuurd om de bezoekers grondig op te nemen. “Een man”, zal de een zeggen. “Met een rugzak!” zal de ander wellicht nog weten te melden. Maar daar houdt het wel op.

Als ze wisten met welk doel ik binnen was gekomen hadden ze misschien wel wat beter gekeken.

Of ik me schuldig voel, zo achteraf?

Nee, voor geen meter. Geen seconde. Spijt moet je hebben van wat je níet hebt gedaan, niet van wat je wél hebt gedaan. Nee hoor, spijt heb ik er niet van, ze hebben er zelf om gevraagd!

Het gebouw is groot, met veel ruimtes. Veel daarvan stralen het uit: “Verboden toegang”, “Alleen voor personeel” en natuurlijk de standaard “Artikel 461”-bordjes. Ik trek me er niets van aan. Het gebouw is mijn speelveld. Vandaag is het gebouw van mij, ik laat me niet tegenhouden door een paar bordjes die je bij een willekeurige speelgoedwinkel kan kopen. Als ze me tegen willen houden, moeten ze met zwaarder geschut komen en dan nog zal ik me verzetten. Behalve mijn rugzak heb ik een naamplaatje opgespeld. ”I carry a batch!”. Ik twijfel nog of het voldoende zal zijn, eigenlijk was hij redelijk simpel te maken met een printer, maar ik gok het erop. Als het een beetje meezit, zullen ze me aanzien als ‘geautoriseerd personeel’ ben. Ik hoop erop dat ik daarmee de meesten kan overtuigen. Zo niet, dan bluf ik me er alsnog wel doorheen. En mocht zelfs dat niet lukken, dan kan ik altijd nog kijken of ik geweld toe zal passen of dat ik het hazenpad kies.

nbc

Tot nu toe heb ik echter niets te vrezen, de eerste drie verboden ruimtes ben ik al doorgekomen. In twee daarvan ben ik niemand tegengekomen, in de derde liep wel iemand, maar die had het te druk om mij op te merken. De scenario’s die ik in mijn hoofd had zijn allemaal nog niet nodig geweest, voorlopig kan ik gewoon mijn slag slaan.

In mijn map maak ik aantekeningen. Belangrijk voor mijzelf, maar ook belangrijk voor het geval iemand binnen mocht komen. Een ‘wat doe je daar’ is al snel verklaard, zeker met mijn batch, meetapparatuur en een indrukwekkend schema in mijn notitiemap.

Ik sla mijn laptop weer open en kijk op mijn telefoon. Daarop draaien meerdere applicaties en sommigen daarvan laten metertjes zien. Enkele daarvan slaan uit, andere staan stil. Ik kijk naar de tijd. Ik mag wel opschieten, ik heb nog meer te doen. Trappen op, trappen af, kamer 4, achter in de hoek, de grote hal, ik trek de stoute schoenen aan en ga de hal in bij de dames. Overmoedig? Waarschijnlijk wel, maar gesterkt door de ervaringen tot nu toe durf ik het aan. De kans dat ze naderhand een beter signalement kunnen melden is groter maar het zij zo, ik kan de drang niet weerstaan.

“Sorry, mag ik er heel even bij, ik wil even wat meten”. De vrouw kijkt me verbaasd aan, kijkt naar mijn batch en doet een stap opzij. Zie je wel, het werkt.

Het werk inderdaad. De meters slaan helemaal uit. Volledige ontvangst, ik maak een aantekening, bedank de dames en loop weer door. Daar ben ik weer mooi weggekomen.

Terwijl ik een lach op mijn gezicht krijg, klinkt achter me in ene een zware stem. “Pardon, hallo!”.

Shit!

“De tijd is om, iedereen wordt verzocht naar de grote zaal te gaan en verslag uit te brengen”.

Ah, shit, ik had ook nog zo graag in de garderobe willen meten maar helaas, mijn tijd zit erop.

In de grote hal doen we verslag. Het was een mooie avond!

Wat ik gedaan heb?

Ik ben vandaag naar het NBC in Nieuwegein geweest voor een TestNet-meeting. Normaal bestaat dat vooral uit praten over mijn vakgebied, testen, maar deze avond was anders. Vanavond zijn we daadwerkelijk gaan testen. Dynamisch, Agile, Exploratory, individueel en in teamverband.

Het testobject? Het geheel vernieuwde WiFi en glasvezelnetwerk.

Volgens de eigenaar van het NBC is dat state-of-the-art en kan het alles aan! Aan ons de mooie taak om dat te beoordelen. Trek alles maar uit de kast, vanuit de door TestNet gehuurde zalen, of vanuit de andere ruimtes, probeer het netwerk maar plat te gooien!

Wat heb ik toch een mooi vak!