Het roer om

Linda in de auto lezen, levensgevaarlijk
Linda in de auto lezen, levensgevaarlijk

 

Die ochtend liep ik naar de Boulanger, een meter of 500 verderop. Een stokbroodje halen. Op de terugweg nadert een hardloper. “Bonjour”, zegt hij. “Bonsjoer”, zeg ik terug. Het is er inderdaad een mooie dag voor, ik besluit later vandaag ook te gaan hardlopen.

We zijn in Frankrijk, de eerste vakantie met z’n 2-en sinds onze huwelijksreis. Het is een heerlijke vakantie, eentje waarin niets moet, en alles mag. De dagen bestaan uit uitslapen, eten en drinken, spelletjes spelen, wat lezen en wandelen met de honden. De dagen zijn warm, maar ook weer niet te, precies goed eigenlijk.

 

Via het strand trim ik naar Port-Bail, een kilometer of 6. Als ik het goed geteld heb, ben ik 6 mensen tegengekomen op het hele strand. Het is uitgestorven. In het hoogseizoen blijkt dit niet veel anders te zijn. Bij de strandopgang zie je misschien nog wat mensen, maar als het er 40 zijn, dan is het veel.

Even later zit ik, moe maar voldaan, weer in de tuin van ons huisje. Iets verderop is een stel bezig met klussen, het gras wordt gemaaid en er wordt getimmerd. Het geluid van de cirkelzaag klinkt als muziek in mijn oren. Wij pakken een kladblok en schetsen de ideeën die we net kregen. Nieuwe ontwerpen voor de 5050shopsdb om te maken als we thuis zijn. Of beter gezegd, die we zouden kunnen maken nadat we klaar zijn met de andere opdrachten. Want die zijn er ook nog te doen. Een opdracht voor een trouwerij, een hondenmand, 4 voerbakken, een afdak, een kist, een hamsterverblijf en dan nog wat opdrachten waar wat meer overleg voor moet plaatsvinden. Nee, voorlopig zijn we nog niet klaar.

Hoe raar kan je leven lopen. Zoals gezegd de eerste vakantie met z’n 2-en na onze huwelijksreis, 10 jaar geleden. De reis waarbij Suze op de terugweg de Linda las, waarin wat stond over honden in Bosnië, ze reageerde op dat artikel en niet veel later ging ze voor het eerst mee naar Bosnië om dat nog een keertje of 30 te herhalen. Sinds die eerste trip staat elke dag van ons leven in het teken van het vrijwilligerswerk. Sterilisatieprojecten, lesgeven op scholen, helpen in lokale asielen. En dat is dan in het land zelf, maar tussen de trips door zijn we bezig met de afronding of met de voorbereiding of met alles wat er verder nog voor nodig is. Het is bizar wat we allemaal hebben meegemaakt en wat we over ons heen hebben gekregen. We zouden er boeken over kunnen schrijven, als we dat zouden willen. maar dat willen we niet. Het mooie van het geheel heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een ander gevoel. De vakantiedagen die gebruikt werden voor de Bosnië-reizen, voelen nu als ‘opgeofferd’. Meer dan ooit tevoren, hebben we behoefte om samen met de honden in de tuin rondom een huisje in Frankrijk te zitten. Iets wat we eigenlijk nooit hadden. Een keer hebben we het geprobeerd om voor Bosnië nog even naar Oostenrijk te gaan om daar vakantie te vieren, maar dat hielden we niet vol, diezelfde dag reden we nog door naar Bosnië.

Zo anders is het nu. Er is nog zoveel werk te doen, veel te veel werk voor de harde kern, maar het vinden van de benodigde vrijwilligers lukt ook niet. Daarbij worden de projecten, door steeds wijzigende regelgeving, steeds lastiger te organiseren, net als het vervoeren van honden (overigens niet ons doel). Daardoor kunnen we onze hoofddoelen niet meer vervullen, en verdwijnt daarmee ook ons bestaansrecht en rest ons niets anders dan het nachtmerrie-scenario: afbouwen.

Een lintje verwachten we niet, het is onze eigen keuze geweest om al die tijd erin te steken, maar van dankbaarheid lijkt geen sprake. Op de berichtgeving dat we af gaan bouwen verschijnt vanuit Bosnië geen begrip of dankbaarheid, eerder verwijt, het feit dat we alle vakanties en onze dagen daartussen besteedden aan het werven van fondsen voor het asiel, wordt voor het gemak even vergeten.

Wat mij betreft de zoveelste druppel. Ik snap de mensen wel die besluiten om de hele boel achter zich te laten en een Bed & Breakfast te beginnen in Frankrijk. Dit zou zo’n vakantie zijn waarin je die plannen smeedt en dit zou zo’n plek zijn waar je het dan zou doen.

Ik start mijn laptop en kijk op de Franse Funda. Voor minder dan een ton heb je een huis met een lap grond in dit dorp…